Aankomst in Kameroen (15 maart)

Na twee dagen reizen zit ik nu alweer twee dagen in Buea (boya), Kameroen. De reis was erg lang, maar ging echt perfect. Woensdagochtend werd ik door mijn ouders en zus afgezet op schiphol. Even de bagage ingecheckt, aan de mevrouw bij de balie vragen hoe dat nou werkt als je in Marokko moet overstappen en vervolgens langs de douane. In de taxfree winkel heb ik nog een cadeau voor de AIESEC commissie in Buea gekocht, namelijk tulpenbollen. Het leek me wel toepasselijk om iets Hollands voor ze mee te nemen, en ik had via-via gehoord dat het niet zo’n goed idee zou zijn een pond wiet mee te nemen ;)

Na even te wachten, stapte ik op het vliegtuig en was mijn reis begonnen. Na een uurtje of drie kwam het vliegtuig in de buurt van Casablanca. Ik wist niet dat er een tijdverschil tussen Nederland en Marokko was, en mijn aansluiting zou vertrekken om 16:45. Op dat moment zat ik nog met zweethandjes in het vliegtuig, tot de meneer naast mij zijn horloge een uur terug zette. Toen ik hem vertelde dat ik door zou reizen naar Kameroen, wist een mevrouw die voor me zat me fijn te vertellen dat ongeveer de helft van de bagage een dag later aankomt in Kameroen. Dat is niet iets wat je graag hoort, zeker niet als je weet dat de tijd om over te stappen minder dan een uur is.

Aangekomen op het Mohamed V vliegveld vertelde diezelfde mevrouw mij welke kant ik op moest gaan, en binnen een minuut stond ik bij de juiste balie. Daar werd mij verteld dat het vliegtuig zou vertrekken om vijf voor vier, waardoor ik als een getikte ging rennen om het vliegtuig te halen. Bij de vertrekhal wisten ze gelukkig te vertellen dat het vliegtuig op de normale tijd zou vertrekken, dus kon ik nog een half uurtje op adem komen. Vervolgens het vliegtuig in op weg naar Kameroen. Helaas waren de batterijen van mijn camera leeg, dus ik kon geen foto nemen van de kisten van Royal Air Maroc. Dit was jammer, want ze hebben een pentagram in hun logo, wat ze natuurlijk de gaafste maatschappij ever maakt.

Na een lange vlucht van vijf uur kwam ik aan in Douala international airport, waar ik al voor gewaarschuwd was. Na de health check en de douane kwam ik aan in de hal waar de bagage wordt opgepikt, en daar stonden pakweg 30 porters klaar om je te ‘helpen’. Hoewel ik mijn hollandse botheid in de strijd gooide, was er eentje die maar bleef proberen mij als klant te werven. Na een tijdje negeren gaf ook hij het op en rond die tijd zag ik –jawel- mijn koffers!!!!

Die heb ik op een karretje gegooid, langs de controle en vervolgens kwam ik de AIESEC mensen tegen die me zouden ophalen. Na een lange discussie met agressieve taxichauffeurs wisten zijn een taxi te krijgen en zijn we naar het AIESEC huis in Douala gereden. Daar aangekomen ben ik nog een uurtje blijven praten met de mensen daar en vervolgens gaan slapen.

De volgende dag bracht Pascal, een van de lokale AIESEC leden, mij de stad in om wat geld te wisselen en een telefoonkaart te kopen. Het belangrijkste vervoermiddel in Kameroen is de taxi, en de eerste rit door de stad was een stuk spannender dan de achtbaan in six flags. Er zijn hier brede wegen waar je drie breed doorheen kan, en verkeersregels die verzin je ter plekke. De taxi zette ons af in het winkelcentrum van douala, waar we bij een stel obscure figuren geld gingen wisselen. Na wat onderhandelen kreeg ik 65000 CFA (cameroon franks) voor mijn honderd euro. Pascal raadde mij aan nooit met meer dan 10000 over straat te gaan, omdat dat voor een Cameroonian enorm veel geld is.

Na het bezoekje aan douala (1,5 miljoen inwoners) zakte mij de moed een beetje in de schoenen, omdat het enorm duidelijk is dat je daar als blanke niet alleen over straat kan zonder een groot risico op een beroving. Pascal zette mij gelukkig met mijn koffers af bij de taxi die mij naar het kleine stadje Buea zou brengen. Daar aangekomen dropte de taxi mij bij T17, een rotonde die het begin van de stad markeert. Toen even bellen met de lokale AIESEC mensen, en jongen genaamd Nixon bracht mij naar LINK-UP, de NGO waar ik de komende vier maanden zou blijven. Daar aangekomen ontmoette ik Roland, de directeur die mij naar mijn kamer bracht. Samen met een stuk of zes mensen die aanwezig waren hebben we wat gegeten en gedronken en natuurlijk veel gepraat over Nederland en Kamroen.