Eerste week in Buea

Nu ik bijna een week in Buea zit, is het tijd om weer te schrijven over mijn ervaringen hier. Om te beginnen kan ik zeggen dat mijn verblijf hier een geweldige ervaring is en dat ik er nooit in zal slagen om alles wat ik heb meegemaakt te beschrijven. Mijn accommodatie hier is erg goed bevallen. Ik woon hier samen met Roland (foto) en Nimba, twee Cameroonians. Roland is de directeur van de NGO LINK-UP waar ik werk en Nimba doet hier voornamelijk het huishouden en kookt. Aan gezien Nimba een kerel is, is dat nogal vreemd want in Kameroen is er een duidelijke scheiding tussen het werk van vrouwen en dat van mannen.

Mijn kamer is redelijk groot en heb ik helemaal voor mezelf, wat bij de vorige stagiaires niet het geval was. Meestal sta ik ’s ochtends rond een uurtje of zeven op -wat redelijk laat is- en na een koude douche ga ik rond 8 uur aan het werk in het kantoor wat in hetzelfde huis zit. In datzelfde kantoor zit Roland te werken met Julian, de president (akela) van de lokale commissie van AIESEC. Daarnaast zit er nog een vrouw van een jaartje of veertig de administratie te doen waarvan ik nog steeds niet de naam heb kunnen achterhalen. Rond een uurtje of negen komt vaak Nimba binnen met een ontbijt. Tot uurtje of drie werken we dan door en dan wordt er lunch gegeten waarna iedereen om vier uur naar huis gaat en ik vaak een biertje ga drinken met de mensen van AIESEC of LINK-UP.

Wat ik net beschreef is een normale werkdag en gelukkig bestaan die hier helemaal niet. Vrijdag, de eerste dag dat ik voor LINK-UP werkte, heeft Roland mij en Julian meteen meegesleept naar een ontmoeting in small Soppo, een wijk waar de allerarmsten wonen. Daar aangekomen zaten er een stuk of 8 vrouwen die een aantal wezen of half-wezen onder hun hoede hebben. Hen legde Roland zijn nieuwste project voor, microkredieten van CFA 50.000 (80 euro) waarmee zij hun inkomsten konden vergroten. Opvallend was dat deze vrouwen er heel verzorgd uitzagen en hun beste jurk aanhadden, terwijl ze wonen in een soort boerenschuur. Ook waren ze nogal kritisch en wilden ze precies weten hoe het project zou werken.

Na deze meeting en de omgang met de locals kan ik als eerste concluderen dat er niet zoiets bestaat als arme, zielige Afrikanen. De mensen hier zijn ondanks het feit dat ze vaak weinig bezitten erg trots en genieten van het leven wat ze hebben. De armen zijn ook geen achterlijke jaknikkers maar willen precies weten hoe alles werkt. Daartegenover staat een grote dankbaarheid die wordt getoond voor het werk van LINK-UP. Op dit moment zit ik bijvoorbeeld samen met Roland twee flessen palmwijn (Cameroonian champaign) weg te tikken die we hebben gekregen na een bezoek aan een school. Palmwijn is erg lekker, zoet spul wat de gave eigenschap heeft dat het zo uit de boom komt lopen als je er een gat in maakt, gefermenteerd en wel. Hoe mooi wil je het hebben? Een land waar de drank direct uit een boom komt…. Misschien verklaart dat wel waarom de ontwikkeling hier een beetje is blijven steken ;-)