Douala prison (23 april)

Dit weekend ben ik in Douala geweest, de havenstad en economische hoofdstad van Kameroen. Officieel wonen er 1,7 miljoen mensen, maar in de praktijk zijn dat er nu ongeveer 3 tot 3,5 miljoen. De stad is dan ook de grootste van Kameroen en door de aanvoer van mensen van het platteland groeit Douala erg hard.

Aangekomen in Douala werd ik door Laurence, een Belgische stagiaire, meegenomen naar een luxe cafe waar we een kopje koffie met gebak gingen eten, twee dingen die je in Buea niet zult vinden. Na hier even de rijke blanke uithangen gingen we naar een winkel om schoenen te kopen waarmee ik zonder problemen mijn volgende trip naar een nationaal park kon doen zonder bloedende tenen. Helaas hadden ze geen schoenen in mijn maat (ik ben hier redelijk groot) en ik moest wachten tot de volgende container met schoenen de haven binnenloopt.

De volgende dag, na een erg goed ontbijt in het huis van Laurence en Emmanuelle, een Canadese stagiaire, gingen we met een sociaal werker naar de Douala prison, een gevangenis met ongeveer 3000 gevangenen. We hadden voor de jongere gevangenen 50 stukken zeep meegenomen, dit hebben ze daar namelijk niet. De gevangenen mogen vaak al blij zijn als ze te eten krijgen.

Aangekomen in de gevangenis moesten we al onze spullen bij de bewaking afgeven. Na het bezoekersgedeelte gingen we een deur door en liepen we de binnenplaats van de gevangenis op. Hier liepen ongeveer 800 gevangen rond die in deze sectie wonen. Een aantal gevangen ging met ons en de sociaal werker mee als bescherming en na een stuk lopen kwamen we bij de leider van de gevangenen aan. Dit was een wat oudere man die je niet als buurman zou willen. Hij bracht een aantal gevangenen bijeen en liet ons voorstellen aan de gevangenen. Toen de gevangen redelijk agressief werden gingen we verder naar het gedeelte waar de jongeren wonen.

Ze hebben daar een kleine school en er zitten bijna honderd jongeren vast. De slaapzaal heeft 60 bedden, dus het is daar redelijk klein behuisd. De jongeren boden ons een schilderij aan als bedankje en verder hebben we allemaal iets gekocht van de gevangen, zoals portemonnees of armbandjes. Met dat geld kunnen zij dan weer eten kopen. Op de terugweg probeerden een paar gevangenen mijn zakken te rollen die al leeg waren gemaakt bij de bewakers. Terug uit de gevangenis hebben we de sociaal werker wat geld gegeven voor de spullen die we hadden gekregen van de gevangenen. Daarna zijn we even wat gaan drinken om de nu gewaardeerde vrijheid te vieren.