Tandarts (4 april)

Op een of andere manier heb ik het hier zo druk dat ik bijna geen tijd heb om mails te beantwoorden en in mijn blog te schrijven, dus ik ga er even een prop-al-je-avonturen-in-één-verhaal van maken ;)

Een week geleden hadden we hier hoog bezoek, de minister van sociale zaken kwam op visite bij LINK-UP, de NGO waar ik voor werk. Om dit bezoek voor te bereiden zijn we in totaal een week bezig geweest, en het is hier nog nooit zo schoon geweest. De minister zou langskomen om drie uur, en dus kwam ze naar oud-Kameroens gebruik om half acht aan. Na de gebruikelijke dansjes en cadeautjes bracht ze een bezoek aan de internet ruimte van LINK-UP, waar ik een brute presentatie van de organisatie had voorbereid. Dit tezamen met de aanwezigheid van een blanke stagiair scoorde blijkbaar punten, want aan het eind van het bezoek werd ik zowaar vermeld in haar speech. Daarnaast gaf ze ons 500.000 CFA (750 euro) cash, en beloofde LINK-UP in de toekomst te helpen met haar activiteiten.

Bij het YES programma wat ik samen met de lokale AIESEC commissie uitvoer, ging het helaas niet zo soepel. De AIESECers voerden al twee weken niets uit, waardoor ik en mijn Duitse collega Conny maar besloten zelf het initiatief te nemen. Dit zorgde voor een flinke confrontatie met de AIESECers toen wij hen vertelden dat we een gastcollege hadden gepland op het moment dat zij wilden ‘vergaderen’. Na een hoop geruzie en Conny die boos wegliep omdat iemand ging dreigen het AIESEC contract op te breken ben ik een half uur keihard aan het discussiëren gegaan over de manier waarop de dingen geregeld werden door de AIESECers. Nou, dat leidde uiteraard tot een meeting waarop alles uitgepraat moest worden die bijna ontaardde in een soort loopgravenoorlog omdat niemand wilde toegeven dat er niet echt lekker werd samengewerkt. Uiteindelijk heb ik een aantal kernpunten aan de AIESEC board gegeven waarvan ik wil dat ze worden opgelost en is het nu afwachten wat gebeurt.

In de tussentijd ben ik uiteraard een gezellig weekendje weggeweest naar Yaoundé om een feestje te bezoeken…. Koninginnedag bij de Nederlandse ambassade! Jawel, terwijl jullie laveloos op een Hollands terras met 19 graden zaten te zuipen stond ik gezellig met de diplomaten te borrelen bij 30 graden! Via een Nederlands meisje in Yaoundé die daar stage loopt, hadden ik en Inge een uitnodiging gekregen om daar langs te gaan. De dresscode was strak in pak, dus ik kwam daar aan in mijn knaloranje T-shirt en Inge had nog net op tijd een Afrikaanse jurk besteld. Het duurde niet lang voor de Nederlandse expats (allochtonen) kwamen informeren waar die rare studenten vandaan kwamen (in Kameroen dan). De meeste expats waren oudere kerels die voor bouwbedrijven of ingenieursbureaus werkten en ze deden hier veel aan wegenbouw en uiteraard waterwerken. Naarmate het feest vorderde genoot ik steeds meer van de bitterballen, haring en blokjes kaas met een vlaggetje er in. Inge en Linda vermaakten zich ook prima en slaagden er in binnen twee uur stomdronken te worden. Dit weer ter vermaak van de aanwezige gasten die het best grappig vonden. Aan het eind van het feest werden we door een van de expats naar het hotel gebracht, wat gevaarlijker was dan de gemiddelde taxirit hier doordat de bestuurder niet helemaal nuchter meer was. Aangekomen bij het hotel kon ik Inge naar de hotelkamer dragen die vervolgens in coma op het bed crashte.

Tijdens hetzelfde weekend in Yaounde had ik echter een wat stommere actie uitgehaald. We gingen zwemmen in een zwembad bij een hotel, iets wat zeker relaxed is. Na een duik in het water wat ongeveer 3 meter diep was zwom ik onder water, en zonder het te weten zat ik opeens met mijn tanden tegen de zwembadbodem aan. AAAAAAAAUUUUUUU!!!!!!!!!!!! Ik was een flink stuk van mijn voortand kwijt!! Het was namelijk alleen in het midden zo diep, en langs de kant 1,5 meter diep. Ik schrok me natuurlijk helemaal de pleuris, omdat ik in Kameroen zat waar een tandarts eerst de boze geesten uit je mond moet wegjagen.

In het hotel zat een Indiër die daar woont, en hij kende de dames die in Kameroen stage lopen. Zonder iets te vragen belde hij wat vrienden en bracht me daarna naar een tandarts die in Duitsland gestudeerd had. Deze mevrouw zette er binnen een uur een prothese op en drie uur later zat ik weer aan het zwembad. Vervolgens gaf ze me haar rekeningnummer en zei dat ze er op vertrouwde dat ik het geld zou overmaken. En dat terwijl ze mijn naam niet eens wist, ik was verbaasd en verrast tegelijk. Al met al had ik geen betere plaats voor deze actie kunnen uitzoeken, aangezien het in Buea veel moeilijker zou zijn een goede tandarts te vinden. Okee, daar heb je ook geen zwembaden maar toch. Ik ben dus met de schrik vrijgekomen van mijn eerste ‘ongeluk’ in Kameroen. Houd de foto’s in de gaten, daar staat binnenkort mijn gebit tussen….